Ince, P. L., Leon, M. S., and Christidis, D. (1985). EMG biofeedback for improvement of upper extremity function: a critical review of the literature. Physiotherapy Canada, 37, 12-17.

Ince, P. L., Leon, M. S., and Christidis, D. (1985). EMG biofeedback for improvement of upper extremity function: a critical review of the literature. Physiotherapy Canada, 37, 12-17.

Abstract: This article critically reviews the work done in clinical applications of electromyographic (EMG) biofeedback for improvement of upper extremity function of the physically disabled. Areas of therapy reviewed include the reduction of muscle spasticity and the increase of muscle activity, the increase of range of motion, the elimination of involuntary, undesirable movements, and the relationship between biofeedback and physical therapy. The studies are criticized in terms of procedures, results, follow-up and inclusion of data, the primary criticism being the failure of investigators to report the details of their work. Also noted are the limited number of investigations conducted in this area, the absence of appropriate control measures, the need to study a greater number and variety of patient disabilities, the need of further study of transfer of training, the need to clarify the biofeedback – physical therapy relationship and the importance of long term follow up of patients treated. The authors note the main problems in the previous work done in the field, emphasizing the need for clarity in reporting and suggesting areas for future investigation.

Περιγραφή: Το άρθρο κάνει ανασκόπηση και κριτική των κλινικών προσεγγίσεων του ηλεκτρομυογραφικού biofeedback που αποσκοπούν στη βελτίωση της λειτουργικότητας των άνω άκρων σε άτομα με κινητικές και ψυχοκινητικές αναπηρίες. Οι θεραπευτικές περιοχές που διερευνώνται περιλαμβάνουν τη μείωση της μυϊκής σπαστικότητας και την αύξηση της λειτουργικής μυϊκής δραστηριότητας, την αύξηση του εύρους κίνησης, την εξάλειψη ακούσιων ή/ και ανεπιθύμητων κινήσεων, καθώς και τη σχέση μεταξύ  biofeedback και φυσικοθεραπείας.

Η σημαντικότερη προσφορά αυτού του άρθρου είναι η κριτική παρουσίαση όλης της υπάρχουσας ύλης αυτού του νέου και υποσχόμενου θεραπευτικού τομέα, ως προς τη διαδικασία, τα αποτελέσματα, τη διαχρονική παρακολούθηση των αποτελεσμάτων και τη σαφήνεια των στοιχείων που προκύπτουν. Σημειώνεται ο μικρός αριθμός ερευνών στο χώρο αυτό, η έλλειψη επαρκών μέτρων ελέγχου, η ανάγκη μελέτης μεγαλύτερου αριθμού δυσλειτουργιών, η ανάγκη περαιτέρω μελέτης της εκπαιδευτικής μεταβίβασης, η ανάγκη αποσαφήνισης της σχέσης biofeedback/ φυσικοθεραπείας και η σπουδαιότητα της διαχρονικής παρακολούθησης των ασθενών που έχουν ολοκληρώσει τη θεραπεία τους. Η κύρια κριτική αναφέρεται στην αδυναμία των κλινικών ερευνητών να αναφερθούν σε λεπτομέρειες του κλινικού τους έργου.